Έως πότε θα καπηλευόμαστε την μνήμη ενός 15χρονου παιδιού;

Έως πότε θα καπηλευόμαστε την μνήμη ενός 15χρονου παιδιού;

Ένα κείμενο με αφορμή αυτά που διαβάζω σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης  για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο σήμερα και κάθε χρόνο σαν σήμερα.

Τι μπορεί να έχει ζήσει ένα παιδί 15 χρόνων; Τίποτα απολύτως. Πόσο ενταγμένος μπορεί να ήταν κάπου αν ήταν και τι αντίληψη για τον κόσμο μπορεί να είχε; Εσύ που είσαι  μεγάλος άνθρωπος  και σήμερα γράφεις σχόλια για την ανατροφή αυτού του παιδιού και τους γονείς του, έχεις αναρωτηθεί ποτέ για τον εαυτό σου; Κι εσύ που θα βγεις για 9η χρονιά φέτος να σπάσεις και να κάψεις στο όνομα του, πιστεύεις ότι λυτρώνεις τον Αλέξη ή της βανδαλιστικές σου ορέξεις;

Δυστυχώς έχω χάσει φίλο μου στην τρυφερή ηλικία των 15 ετών από τροχαίο και πίστεψε με κάθε φορά σκέφτομαι ότι δεν πρόλαβε να κάνει και να ζήσει όσα ήθελε. Η αλήθεια είναι ότι τις περισσότερες φορές , σε αυτήν την ηλικία, δεν έχουμε αποκρυσταλλωμένες πολιτικές απόψεις και ιδέες. Mας ενδιαφέρει κυρίως να παίζουμε μπάσκετ και να είμαστε παιδιά.

Είτε είσαι αριστερός είτε δεξιός κατάλαβε το επιτέλους ότι είναι ένα νεκρό παιδί και εσύ προσπαθείς να επιβάλεις την πολιτική σου άποψη την ημέρα της μνήμης του. Μια ημέρα που θα έπρεπε όλοι να σιωπήσουμε  ανεξάρτητα από ιδιότητα και ιδεολογία, μια ημέρα που θα έπρεπε να αναδεικνύει τις παθογένειες του Ελληνικού κράτους που μας οδηγούν σε τέτοια περιστατικά.

Η τηλεόραση έχει χτίσει έναν μύθο γύρω από τα Εξάρχεια και το έχει κάνει τόσο καλά που για έναν 15χρονο είναι η απόλυτη μαγκιά να βολτάρει εκεί. Νομίζει ότι έτσι θα γίνει η αρχή για να γνωρίσει τον κόσμο. Ο ρεαλισμός έρχεται και τον αντιλαμβάνεσαι  όταν συνειδητοποιείς ότι ένας εκπρόσωπος του νόμου που τότε πλησίαζε τα 40 έτη ζωής, ένιωσε ότι ένας 15χρονος είναι γι αυτόν απειλή και τον πυροβόλησε. Τον δολοφόνησε επειδή του αντιμίλησε και αυτό είναι γεγονός.

Δεν έχει νόημα να συζητήσουμε το σε ποιους πρέπει να δίνονται όπλα και πως πρέπει αυτοί να τα χρησιμοποιούν.  Είναι μια τεράστια ατέρμονη κουβέεντα από την οποία το πιθανότερο είναι πως δεν θα μπορέσει να βγει κάποιο ξεκάθαρο συμπέρασμα.

Ωστόσο είναι λυπηρό να βλέπεις να τσακώνονται οι μεν και οι δε στη μνήμη ενός έφηβου για το αν είναι καλύτεροι εγκληματίες οι αριστεροί ή οι δεξιοί, να βάζουν κομματικές ταμπέλες για να νιώσουν  καλύτεροι, «Αυτοί είναι οι κακοί και εμείς οι καλοί»! Αυτό σκεφτόταν εκείνη την ώρα ο »καλός αστυνομικός» Κορκονέας και σε μια ένδειξη υπερβάλλοντα ζήλου σκότωσε τον 15χρονο »αντίπαλο». Η ιστορία έχει δείξει πως δυστηχώς καλός σε αυτήν την χώρα, είναι όποιος ακούει πιστά τον ανώτερο και εκτελεί τις διαταγές, χωρίς να φιλτράρει και χωρίς να διστάζει.

Πόσο λυπηρό είναι αυτό που γίνεται και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να θεωρηθεί ακόμα κι εξύβριση νεκρού. Μέρα πένθους είναι η σημερινή για όλους και μια ψυχή μικρού παιδιού δεν εξιλεώνεται όσες πόλεις κι αν καούν. Ούτε γυρίζει πίσω. Ίσως αν το καταλάβουμε αυτό, να γίνουμε όλοι μας καλύτεροι άνθρωποι κάποια μέρα.


Πηγή
Ρεπορτάζ : Ilias Zervas

Related Post