Κάτια Δημοπούλου: «Μου λείπει ο Τύπος, δεν πιστεύω ότι κάνει τη δουλειά του»

Κάτια Δημοπούλου: «Μου λείπει ο Τύπος, δεν πιστεύω ότι κάνει τη δουλειά του»

Για πολλά χρόνια, η Κάτια Δημοπούλου δούλεψε ως δημοσιογράφος και διευθύντρια γυναικείων περιοδικών. Τον τελευταίο καιρό, ασχολείται με την εταιρεία «Peplos» που δραστηριοποιείται στο σχεδιασμό και την παραγωγή μεταξωτών φουλαριών, ενώ, παράλληλα, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Βουτιά». 

Πρόκειται για μια κάπως λοξά γραμμένη ιστορία που ξεκινάει σαν μια κλειστή, εσωτερική υπαρξιακή αναζήτηση και συνεχίζεται σαν μια περιπέτεια στις Κυκλάδες. Δύο φίλες, ένα φουσκωτό, η Σύρος και ένας άνδρας που λάμπει διά της απουσίας του. Με λίγα λόγια, η «Βουτιά» είναι ένα βιβλίο στο μέσα και στο έξω, στη μνήμη και τη λήθη, στην αδράνεια και τη δράση.

Με ποια αφορμή ξεκινήσατε να γράφετε το πρώτο σας βιβλίο;

Αφορμή ήταν αυτή η κατάσταση αδράνειας που έμοιαζε να έχει καταλάβει αρκετούς από τους ανθρώπους που ξέρω όταν η οικονομική κρίση τους αποστέρησε από τις δουλειές τους ή καλύτερα τους αποστέρησε από την ύπαρξη ενός στόχου, ενός σκοπού που θα τους έκανε να σηκώνονται το πρωί από το κρεβάτι. Η αδράνεια είναι κάτι που συχνά ακολουθεί τη θλίψη, την αίσθηση απαξίωσης και την έλλειψη σκοπού για το μέλλον. Έτσι, έφτιαξα μια ιστορία με αφορμή αυτό, μιλώντας δηλαδή για την αδράνεια, αλλά σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο. Και προσπάθησα να μιλήσω για τη δύναμη της συγκυρίας  που θα ήταν αφορμή για μια επανεκκίνηση.

Θέλετε να μας πείτε λίγα λόγια για τους ήρωες της ιστορίας σας;

Πρόκειται για μια περιπέτεια αναζήτησης. Η Ειρήνη, η κεντρική ηρωίδα της οποίας τη σκέψη και τη ζωή ακολουθούμε για 30 μέρες ενός καλοκαιριού, είναι μια γυναίκα που εξαιτίας διαφόρων γεγονότων, έχει πάθει ένα burn out και έχει μείνει αδρανής για κάποιους μήνες αφήνοντας τη ζωή της να κυλάει χωρίς νόημα και σκοπό. Τον στόχο τον βρίσκει, όταν η παιδική της φίλη η Έλλη, μοιάζει να κινδυνεύει να ξεχάσει όσα ξέρει. Οι δύο τους, που τις συνδέει μια μεγάλη αγάπη αλλά και ο έρωτας για τον ίδιο άντρα, ξεκινάνε για ένα ταξίδι με φουσκωτό στις Κυκλάδες. Ένα ταξίδι ιαματικό που στη συνέχεια  τις φέρνει αντιμέτωπες με συγκυρίες που κινούνται παράλληλα με τις δικές τους ζωές, και συναντιώνται με τις δικές τους ζωές. Η Ειρήνη ψάχνει απαντήσεις για ότι συμβαίνει μέσα της, βοηθάει τη φίλη της και ταυτόχρονα ψάχνει απαντήσεις για την εξαφάνιση του άντρα που μοιάζει να βρίσκεται στο επίκεντρο της ζωής και των δύο τους . Η «Βουτιά» είναι ένα βιβλίο στο μέσα και στο έξω, στη μνήμη και τη λήθη, στην αδράνεια και τη δράση.

Το θέμα της μνήμης είναι κεντρικό ζήτημα σε αυτό το μυθιστόρημα. Τί μπορεί να εκδικηθεί η μνήμη; 

Δεν νομίζω πως η μνήμη εκδικείται. Η έλλειψή της ναι. Η μνήμη έτσι κι αλλιώς είναι μια φευγαλέα κυρία που της δίνουμε χαρακτηριστικά που μπορεί να έχει, αλλά μπορεί και όχι. Θυμόμαστε με τον τρόπο που αντέχουμε και ανάλογα με το τί μας ενδιαφέρει. Τροποποιούμε τις αναμνήσεις μας ήδη από τη στιγμή που συμβαίνουν σαν γεγονότα. Γι’ αυτό και το ίδιο ακριβώς γεγονός δύο διαφορετικοί άνθρωποι κάποια χρόνια αργότερα, μπορεί να το διηγηθούν με παρόμοιο αλλά όχι ίδιο, τρόπο.

Σας αρέσει να θυμάστε ή προτιμάτε να ξεχνάτε;

Θα ήθελα να θυμάμαι όλη μου τη ζωή με λεπτομέρειες. Να μπορώ να τα ξαναδώ όλα σα να είναι ντοκιμαντέρ. Αλλά η μνήμη μου είναι αυτή του μέσου ανθρώπου δυστυχώς.

Πώς ξεκίνησε η περιπέτεια της γραφής για εσάς;

Έχει ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν. Έγραφα παραμύθια όταν ήμουν πολύ νέα, μετά ήρθε η δημοσιογραφία και όταν αυτό σταμάτησε, τότε άρχισα να γράφω θέατρο και στη συνέχεια ήρθε η «Βουτιά».

Σας επηρεάζουν οι κριτικές των αναγνωστών σας;

Επιδρούν σε ένα πρώτο συναισθηματικό επίπεδο. Χαίρομαι όταν τους αρέσει και στενοχωριέμαι όταν διακρίνω πως δεν τους αρέσει. Με επηρεάζουν όταν πρόκειται για εμπεριστατωμένη κριτική, με συγκεκριμένα επιχειρήματα για τα πώς και τα τί του βιβλίου και παρότι σκέφτομαι πώς έκανα αυτό που πίστευα και αυτό που μπορούσα, μαθαίνω οπωσδήποτε κάτι απο μια τέτοια κριτική. Ξέρω πως δεν είναι δυνατόν κάτι να αρέσει σε όλους. Επίσης, μου αρέσει αυτή η ελευθερία που δημιουργείται όταν κυκλοφορεί ένα βιβλίο και αυτονομείται εντελώς από το συγγραφέα και τις προθέσεις του. Τότε υπάρχει σαν κάτι άλλο, σε εκείνο τον ενδιάμεσο χώρο ανάμεσα στο βιβλίο και στον αναγνώστη. Σε εκείνο το χώρο δεν μπορώ να παρέμβω. Πρόκειται για τον αληθινό χώρο όπου υπάρχει το βιβλίο και κάθε φορά, με κάθε διαφορετικό αναγνώστη, αυτός ο χώρος είναι άλλος.

Το γράψιμο είναι μέσο φυγής;

Το αντίθετο. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τον εαυτό σου γράφοντας γιατί η φύση της γραφής απαιτεί να είσαι ολοκληρωτικά παρών. Πρόκειται για μέσο ίασης.

Ισχύει ότι απεχθάνεστε τον όρο «γυναικεία λογοτεχνία»;

Ε μα ναι. Έχει καθιερωθεί εδώ και αρκετά χρόνια σαν στερεότυπο. Και υπονοεί πως ότι γράφεται από γυναίκες με ηρωίδες γυναίκες, τότε απευθύνεται μόνο σε γυναίκες και κυρίως πως πρόκειται για κάτι που βρίσκεται στις παρυφές της λογοτεχνίας. Κάτι ελαφρύ και μάλλον κακό. Είναι ανοησία αυτό μια και τα στερεότυπα είναι έτσι κι αλλιώς ανοησίες. Είναι σα να ονομάζεις «αντρική λογοτεχνία» οτιδήποτε γράφεται από άντρες με ήρωες άντρες, ας πούμε. Γράφουν και πολλοί άντρες ελαφρά πράγματα και κανείς δεν τους έβαλε σε μια αντίστοιχη κατηγορία.

Έχετε διατελέσει διευθύντρια των περιοδικών Diva, Status, Harper’s Bazaar, Marie Claire και 4essera. Υπάρχει κάτι που σας λείπει από τον περιοδικό Τύπο αυτή τη περίοδο;

Μου λείπει ο Τύπος αυτήν την περίοδο. Δεν πιστεύω ότι κάνει τη δουλειά του. Προσπαθεί να υπάρξει και καλά κάνει, αλλά πρόκειται για μια μεταβατική περίοδο κατά την οποία τα έσοδα είναι μειωμένα, πράγμα που οδηγεί και σε μειωμένης ποιότητας περιεχόμενο. Υπάρχουν και εξαιρέσεις φυσικά. Τις εφημερίδες τις βρίσκω πολύ κακές, αφού δεν κάνουν τη βασική τους δουλειά που είναι το ρεπορτάζ. Γενικά, θεωρώ πως όλοι ασχολούνται μόνο με τη διαχείριση, είτε πρόκειται για οικονομική είτε για ισορροπίες συμφερόντων, και λείπει η οραματιστική πλευρά που είναι απαραίτητη για να είναι κάτι ωραίο.

Ποια η γνώμη σας για τα γυναικεία sites της Ελλάδας; Υπάρχει κάποιο που ξεχωρίζετε;

Δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου κάτι ιδιαίτερο. Ούτε σαν αισθητική ούτε σαν περιεχόμενο. Προσπαθούν όλοι φυσικά, κάτω από δύσκολες οικονομικά συνθήκες, αλλά όχι δεν έχω δει κάτι που να μου φαίνεται θαυμαστό ή που να θέλω να επισκέπτομαι συχνά.

Υπήρξαν στη ζωή σας άνθρωποι που σας εκμεταλλεύτηκαν και κέρδισαν από εσάς;

Κανείς δεν με εκμεταλλεύτηκε. Ελπίζω κάποιοι να κέρδισαν κάτι από τη συνεργασία μας, όπως και εγώ έχω κερδίσει πολλά από τη συνεργασία με πάρα πολλούς ανθρώπους.

Τί μπορεί να θυμώσει την Κάτια;

Ο εαυτός μου με θυμώνει συχνά. Όταν δεν μπορώ να βρω τον τρόπο να είμαι ήρεμη και δημιουργική, αλλά χάνομαι σε αδιέξοδα. Με θυμώνει το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται αυτό εδώ το κράτος και το οποίο έχει διηθύσει  μέσα σε όλους μας και μας έχει κάνει ακόμα πιο αδρανείς πολίτες απο ότι ήμασταν στο παρελθόν. Με θυμώνει η έλλειψη ελπίδας για το μέλλον που μοιάζει και να την έχουμε συνηθίσει. Με θυμώνει οτιδήποτε με στενοχωρεί βαθιά και για το οποίο αισθάνομαι αδύναμη να κάνω κάτι.

Η κόρη σας, Μελία Κράιλινγκ, πρωταγωνιστεί στη νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη. Είδατε τη ταινία; Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας;

Είμαι πολύ περήφανη που η κόρη μου δούλεψε στη συγκεκριμένη ταινία και που είχε την πολύ τυχερή εμπειρία της συνεργασίας με τον Παντελή Βούλγαρη. Ξέρω ότι της έκανε καλό σαν άνθρωπο η συγκεκριμένη συνεργασία. Πρόκειται για μια μεγάλη ταινία που καταπιάνεται με τη συλλογική μνήμη με επίκεντρο μια οδυνηρή και ηρωική στιγμή της ιστορίας μας. Μια στιγμή ανάτασης στην ιστορία του τόπου που με έκανε να αναρωτιέμαι αν και πώς θα μπορούσαμε εμείς να βιώσουμε μια τέτοια ανάταση τώρα.

Υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα σε μία μάνα και μία κόρη;

Υπάρχουν διαφωνίες. Ανταγωνισμός ειναι βαριά λέξη. Συνήθως οι μαμάδες δυσκολευόμαστε να ξεκολλήσουμε απο το ρόλο μας και να δούμε τις κόρες μας σαν αυτόνομες και ενήλικες μονάδες. Συνεχίζουμε να τις ζαλίζουμε με χαζομάρες οπότε δικαίως υπάρχει αντίδραση.

Ποιο πιστεύετε είναι το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει μια μητέρα; Εσείς έχετε κάνει λάθη;

Ούτε που μπορώ να τα μετρήσω. Κάνω συνέχεια λάθη και συνέχεια μετανιώνω. Δεν ξέρω ποιο είναι το μεγαλύτερο λάθος. Όταν τα κάνω, όλα μου φαίνονται μεγάλα. Ένα πάντως που δεν έχω κάνει είναι το να μην την στηρίζω σε ότι κάνει, από όταν ήταν μικρή μέχρι τώρα. Νομίζω ότι πρέπει να πιστεύουμε στα παιδιά μας, να μην τα αμφισβητούμε και να προσπαθούμε να θυμόμαστε πως αυτά δεν είμαστε εμείς, αλλά ότι εμείς έχουμε την ευθύνη να βοηθάμε άλλους, καινούργιους ανθρώπους να μεγαλώσουν. Να τους δίνουμε την ελευθερία να είναι άλλοι από εμάς. Δύσκολος και συνεχής αγώνας για μια μαμά μια και ακόμα και όταν το ξέρεις, συνεχίζεις να το κάνεις λάθος και να το διορθώνεις και φτου κι από την αρχή.

Μελλοντικά συγγραφικά σχέδια; 

Είναι πολύ νωρίς. Έχω κάτι στο νου μου αλλά ακόμα βρίσκεται στο στάδιο της έρευνας. Επίσης, αυτή τη στιγμή δουλεύω ένα θεατρικό. Μου αρέσει το θέατρο, αλλά ότι έχω τελειώσει δεν το έχω κάνει κάτι. Θα δούμε.

Κεντρική Εικόνα: 

Κάτια Δημοπούλου: «Μου λείπει ο Τύπος, δεν πιστεύω ότι κάνει τη δουλειά του» - Κεντρική Εικόνα

Πηγή
Ρεπορτάζ : aggelosger

Related Post