«Χωρίς ντροπή»: Μία παράσταση για τη σκοτεινή πλευρά του Ίντερνετ (vid)

«Χωρίς ντροπή»: Μία παράσταση για τη σκοτεινή πλευρά του Ίντερνετ (vid)

Ο ταλαντούχος Στέφανος Κακαβούλης ολοκλήρωσε το νέο του δημιούργημα με τίτλο «Χωρίς ντροπή» που πρόκειται να δούμε σε δική του σκηνοθεσία στο θέατρο Κάτω από την Γέφυρα σε λίγες ημέρες. Το έργο, θίγει τις τραγικές συνέπειες του ηλεκτρονικού εγκλήματος, που από «σημείο των καιρών», εξελίσσεται σε επικίνδυνη μάστιγα για τις ψυχές, το μυαλό και το σώμα των έφηβων.

Το θέμα προσεγγίζεται χωρίς περιστροφές και χωρίς την εθελοτυφλία που η πλειοψηφία των οικογενειών επιλέγει, τραγικά ασυνείδητα, γιατί και οι ίδιοι οι γονείς βασανίζονται από τα δικά τους υπαρξιακά και συναισθηματικά κενά. To «Χωρίς Ντροπή» είναι το δέκατο έργο του Στέφανου Κακαβούλη που έχει την τύχη σαν θεατρικός συγγραφέας να ανεβαίνει στη σκηνή. 

Πόσο σας δυσκόλεψε να προσεγγίσετε ένα τέτοιο θέμα;

Κάθε θέμα που καταπιάνεσαι απαιτεί βουτιά στα βαθιά. Ψάξιμο, έρευνα και κυρίως έκθεση σκέψης και συναισθήματος. Η δυσκολία είναι γνώριμη και ζητούμενη πια. Ανώδυνα κι εύκολα δεν γεννιέται τίποτα ειδικά. Ο «πόνος» συμπίπτει με τη γέννα είτε στη ζωή είτε καλλιτεχνικού έργου.

Πώς προέκυψε η επιλογή του θιάσου;

Μετά από χρόνια στο χώρο έχεις κάποιους ανθρώπους που εμπιστεύεσαι τυφλά όπως λέμε. Ξέρουν τους κώδικές σου και υπάρχει αυτή η χημεία που καταλαβαίνεστε μόνο με τα μάτια. Σχέση σχεδόν ερωτική όπως συμβαίνει συνήθως με τους ηθοποιούς όταν τους σκηνοθετείς. Πρέπει να είσαι ερωτευμένος μαζί τους ήδη ή να τους ερωτευτείς για να σε εμπνεύσουν να τους σκηνοθετήσεις. Τουλάχιστον σε μένα μόνο έτσι λειτουργεί.

Στο συγκεκριμένο θίασο έχω τον φίλο Γιάννη Τσουρουνάκη που είναι η τρίτη μας συνεργασία μετά το μονόπρακτό μου «Κόψε» και τα «Παιδιά του πατρός», όπου έδεσαν για τα καλά τη καλλιτεχνική μας ταύτιση. Με τη Μαίρη Βλάχου και τον Κώστα Κλάδη είναι η πρώτη φορά, αλλά είναι άνθρωποι που εκτιμώ με πείρα στο χώρο. Το μεγάλο στοίχημα ήταν με τον πρωταγωνιστικό ρόλο της έφηβης Λίνας, η οποία έπρεπε να πείθει σαν έφηβη, αλλά να ναι άνω των 18 και να τολμήσει να σηκώσει το βάρος της παράστασης. Στο πρόσωπο της Μαριέλλης Μανουδάκη το βρήκα αυτό. Σε κάθε πρόβα με εκπλήσσει το πάθος και η αντίληψή της.

Γιατί πιστεύετε ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για αυτό το έργο;

Γιατί κυρίως οι έφηβοι ζουν μέσα από τα κινητά. Στην κυριολεξία. Τους βλέπεις στο καφέ και μιλάνε με μηνύματα αντί να κοιτάζονται! Για να μην αναφερθούμε σε μπλε φάλαινες κι όλα αυτά τα επικίνδυνα παιχνίδια που έχουν στοιχίσει θύματα.

Μπορούμε να μιλάμε στην Ελλάδα για εφήβους εθισμένους στο διαδίκτυο;

Εντελώς! Και αυτό που προσωπικά με πληγώνει περισσότερο σ’ αυτό είναι ότι απομακρύνονται από το συναίσθημά τους. Η έκφραση συναισθήματος στην κατ’ ιδίαν επαφή είναι πια μια δύσκολη και σχεδόν αδύνατη διαδικασία.

Τί μπορεί να κάνει ένας γονιός για να προστατέψει το παιδί του;

Δεν νομίζω ότι μπορεί να κάνει κάτι άλλο πέρα από το να μιλάει μαζί του και να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Σε καμιά περίπτωση να του απαγορεύσει ή να κατασκοπεύει. Θα ‘ναι χαμένο το παιχνίδι!

Τα social media τί ρόλο παίζουν στη ζωή σας;

Καθοριστικό. Αν δεν είσαι active συνεχώς δεν υπάρχεις. Η προώθηση της δουλειά σου ειδικά στο χώρο αυτό γίνεται σε μεγάλο βαθμό πια μέσα από τα social media. Πρέπει να ‘σαι παρών και να βρεις τρόπο να τα χρησιμοποιείς με μέτρο για την όποια προβολή.

Παράλληλα, φέτος, πρωταγωνιστείτε στη παράσταση «Το πρώτο μας πάρτυ» που έρχεται για δεύτερη χρονιά στο ανανεωμένο θέατρο Κόρονετ. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;

Στο Μάκη Δελαπόρτα χρωστώ αυτή την εμπειρία που με συμπεριέλαβε στην ομάδα αυτή που μετρά θρύλους της ελληνικής μουσικής. Και μόνο να βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο με ονόματα, όπως τους Μπέσυ Αργυράκη, Δάκη, Λ. Τζορντανέλη, Γ. Πολυχρονιάδη και Ρόμπερτ Ουϊλίαμς είναι σχολείο. Είναι κάτι τελείως διαφορετικό από τη μέχρι τώρα πορεία μου. Τραγούδι και χορός. Κεφάτα πράγματα. Ένα ευχάριστο διάλειμμα από τη συγγραφή και τη σκηνοθεσία πιο δραματικών αν θες έργων.

Τί ρόλο μπορεί να παίξει τέχνη στην εποχή της κρίσης;

Ανήκω στη ρομαντική μερίδα καλλιτεχνών που πιστεύουν ότι η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Μπορεί και το ‘χει αποδείξει στο παρελθόν! Ε, τώρα είναι ώρα της να το κάνει ξανά. Ας την αφήσουμε.

Ποιες είναι οι σκέψεις σας σχετικά με όλη αυτή τη θεατρική δραστηριότητα που παρατηρείται στην Αθήνα;

Ο κόσμος έχει ανάγκη να νιώσει μεγάλα συναισθήματα μιας κι η γρήγορη μίζερη καθημερινότητα δεν του το επιτρέπει. Το θέατρο που ‘ναι από τις τέχνες που χουν λιγότερο πληγεί από την τεχνολογία – ευτυχώς – το προσφέρει αυτό. Αυτή η άμεση επαφή ψυχική σωματική με ανθρώπους που πάσχουν και βιώνουν καταστάσεις έχει τεράστια δύναμη που δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο και με καμία άλλη τέχνη.

Μετράει περισσότερο η δημοσιότητα και οι καλές δημόσιες σχέσεις ή το μεράκι, το πάθος και η καθημερινή προσπάθεια προκειμένου να διαπρέψει ένας άνθρωπος στους καλλιτεχνικούς κύκλους;

Εξαρτάται τι εννοούμε «διαπρέπω». Για κάποιους είναι η αναγνωσιμότητα, τα χρήματα, η εμφάνιση στην τηλεόραση και η συνεχής ύπαρξη στο χώρο. Για κάποιους άλλους είναι η συνεχής δημιουργία άσχετα με την απήχηση που μπορεί να έχει και η επιτυχία να επικοινωνείς το έργο σου. Είναι σχετική έννοια για το κάθε καλλιτέχνη. Μετράνε όλα και τίποτα από αυτά.

Πρόσφατα, είδα την συγκλονιστική ταινία «Loving Vincent» που ‘ναι εμπνευσμένη από την ζωή του μεγάλου ζωγράφου που άλλαξε την τέχνη της ζωγραφικής. Όσο ζούσε δεν πούλαγε καθόλου και η κοινωνία τον αντιμετώπιζε σαν ένα μέθυσο τρελό με αυτοκτονικές τάσεις. Δεν τα πήγαινε πολύ καλά από δημόσιες σχέσεις μάλλον ε;

Τί σας εκνευρίζει σήμερα;

Ο τρόμος των ανθρώπων να νιώσουν και να εκφράσουν το συναίσθημά τους. Με θλίβει βαθιά και με θυμώνει. Προτιμούν να εξαφανιστούν παρά να εξηγήσουν να μιλήσουν με τον άλλον. Δεν το σηκώνει το πνευματικό και νοητικό μου σύστημα αυτό.

Τι περιμένουμε στη συνέχεια από εσάς;

Μια συμμετοχή σε μια ταινία μεγάλου μήκους με θέμα το «Trafficking», τη συγγραφή ενός καινούργιου έργου με θέμα την απώλεια και αν όλα πάνε καλά το ανέβασμα ενός άλλου έργου που θίγει ένα πολύ ιδιαίτερο θέμα που δεν έχουμε ξαναδεί στο θέατρο. Έργο εποχής.


Info

Το κείμενο και τη σκηνοθεσία του «Χωρίς Ντροπή» υπογράφει ο βραβευμένος θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιός Στέφανος Κακαβούλης.

Πρωταγωνιστούν οι: Γιάννης Τσουρουνάκης, Μαρία Βλάχου , Κώστας Κλάδης και η πρωτοεμφανιζόμενη Μαριέλλη Μανουδάκη. Tο σκηνικό θα κατασκευάσει ο διάσημος γλύπτης Γιώργος Χουλιαράς.

Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα, Πλατεία Ηλεκτρικού Σταθμού Νέου Φαλήρου, τηλ. 210 – 4816200.

Παραστάσεις από 24 Νοεμβρίου και κάθε Παρασκευή στις 21.15 και Σάββατο στις 19.30 για Λύκεια.

Κεντρική Εικόνα: 

«Χωρίς ντροπή»: Μία παράσταση για τη σκοτεινή πλευρά του Ίντερνετ (vid) - Κεντρική Εικόνα

Πηγή
Ρεπορτάζ : aggelosger

Related Post