«Oι Έλληνες ξέρουν τι σημαίνει προσφυγιά γιατί το έχουν ζήσει»

«Oι Έλληνες ξέρουν τι σημαίνει προσφυγιά γιατί το έχουν ζήσει»

Πως βλέπουν το προσφυγικό τα μάτια ενός μετανάστη…

Το Προσφυγικό εξακολουθεί να παραμένει ένα από τα πιο φλέγοντα ζητήματα της κοινωνίας μας. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα εκπέμπουν SOS για τις συνθήκες διαβίωσης των μεταναστών στα νησιά, την ίδια ώρα που η Πολιτεία βρίσκεται σε πλήρη αδράνεια. Μόνο στη Μόρια ζούνε αυτή τη στιγμή σε απελπιστική κατάσταση πάνω από 7.000 άνθρωποι. Τα ίδια συμβαίνουν και σε άλλα νησιά του Αιγαίου. Και μπορεί μέχρι στιγμής ο καιρός να ήταν με το μέρος των ανθρώπων αυτών, όμως ο Χειμώνας έδειξε το παγωμένο του πρόσωπο τις τελευταίες μέρες και όπως είναι φυσικό αυτό θα δυσκολέψει ακόμα περισσότερο την καθημερινότητά τους. Πριν κάποιο καιρό συνάντησα τον Μπακάρ. Ο Μπακάρ έχει έρθει στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια και η έλευσή του κάθε άλλο παρά ρόδινη ήταν, όπως μου είπε. Έκανε πολλές και διαφορετικές δουλειές για να επιβιώσει, όπως μπογιατζής, ψυκτικός και υδραυλικός και σήμερα εργάζεται ως μεταφραστής. Η μεγάλη του αγάπη ήταν το θέατρο και έτσι πηγαίνοντας σε θεατρικές παραστάσεις και συμμετέχοντας σε πολυπολιτισμικές θεατρικές ομάδες κατάφερε να ξεχωρίσει και να επιλεγεί από το δίδυμο Ρέππα- Παπαθανασίου για την θεατρική παράσταση του Εθνικού «Πατρίδες». Ο ίδιος νιώθει τυχερός που κατάφερε να φτάσει στην Ελλάδα, μια χώρα που αγαπά και στην οποία θέλει να μείνει μόνιμα. Μάλιστα για να μπορέσει να προσαρμοστεί πιο εύκολα πήγε 4 χρόνια σε ελληνικό σχολείο και έδωσε με επιτυχία εξετάσεις για την επάρκεια της ελληνικής γλώσσας. Όχι ο Μπακάρ δεν αποποιείται την καταγωγή του και τον τόπο του αλλά αναγνωρίζει ότι στην πατρίδα του δεν υπάρχει μέλλον.

– Φεύγοντας από τη Συρία, τι είναι αυτό που σκέφτηκες πιο έντονα; Ότι δεν θα βρεις δουλειά ή ότι θα αντιμετωπίσεις ρατσισμό; Δε σκέφτηκα τίποτα από αυτά. Εγώ δεν ήξερα τον ρατσισμό καν σαν έννοια, γιατί δεν τον είχα ζήσει στη χώρα μου ποτέ. Αυτό που σκεφτόμουν μόνο είναι να πάω κάπου που να είμαι ασφαλής. Μετά από χρόνια εδώ ναι καταλαβαίνω πότε με αντιμετωπίζουν ρατσιστικά και πότε όχι αλλά αυτό είναι από μεμονωμένες ομάδες.

-Πώς αντιδράς; Δεν αντιμετωπίζουν μόνο οι πρόσφυγες ρατσισμό μπορεί και οι ίδιοι οι Έλληνες να πέσουν θύματα ρατσισμού στην ίδια τους τη χώρα είτε εξαιτίας κάποιας αδυναμίας τους είτε εξαιτίας κάποιου προβλήματός τους. Δε μπορώ να καταλάβω πως λειτουργούν οι άνθρωποι αυτοί, εγώ τους λυπάμαι.

– Εχείς σκεφτεί να φύγεις για κάποια άλλη Ευρωπαϊκή χώρα; Όχι. Είμαι καλά εδώ. Και η Ελλάδα είναι μια πολύ καλή Ευρωπαϊκή χώρα για να ζήσεις. Αν προσπαθείς μπορείς και ζεις καλά εδώ. Δε σκέφτομαι να φύγω γιατί η Ελλάδα έχει 4 εποχές, έχει άνοιξη, φθινόπωρο, χειμώνα, καλοκαίρι, έχει τα πάντα και οι Έλληνες είναι πολύ φιλόξενοι και φιλικοί άνθρωποι. Γιατί να θέλω να φύγω;

-Το θέατρο πώς προέκυψε; Από μικρός από το Πανεπιστήμιο στη Συρία μου άρεσε να συμμετέχω σε θεατρικές ομάδες. Εδώ στην Ελλάδα το θέατρο προέκυψε τυχαία, όταν είχα πάει σε μια θεατρική παράσταση που αφορούσε στο μεταναστευτικό και στο τέλος της μίλησα με τους συντελεστές της και μου πρότειναν να συμμετάσχω στην ομάδα τους. Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Εκεί με είδε ο κύριος Μ. Ρέππας και μου πρότεινε να συμμετάσχω στις «Πατρίδες».

– Τα τελευταία χρόνια υπάρχει τεράστιο μεταναστευτικό ρεύμα προς όλη την Ευρώπη. Έχεις φίλους ή συγγενείς που έφτασαν στην χώρα μας; Πολλοί συγγενείς και φίλοι μου έχουν έρθει στην Ελλάδα ή έχουν φύγει προς την Ευρώπη. Δυστυχώς τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα γιατί ενώ υπάρχει η δυνατότητα να ανοιχτούν τα σύνορα των χωρών και να μπορέσουν να μετακινηθούν πιο εύκολα οι πρόσφυγες προς όλη την Ευρώπη αυτό δε γίνεται.

– Υπάρχει κάτι που εμείς ως εξωτερικοί παρατηρητές δε μπορούμε να καταλάβουμε σχετικά με το μεταναστευτικό; Όχι. Πιστεύω ότι οι Έλληνες ξέρουν τι σημαίνει προσφυγιά γιατί το έχουν ζήσει. Μάλιστα και στη Συρία είχαν φύγει το 1920 αρκετοί Έλληνες.

– Γνωρίζεις την καθημερινότητα της νεολαίας που βρίσκεται στη Συρία αυτή τη στιγμή;

Προσπαθώ να μαθαίνω. Βγαίνουν στους δρόμους και φωνάζουν ελευθερία, παλεύουν. Αν δεν πολεμάνε με όπλα, πολεμάνε με πράξεις: να βοηθήσουν τα σχολεία, τις οικογένειες αλλά δυστυχώς υπάρχουν μερικές μεγάλες ομάδες, όπως ο ISIS, ο Ουασάντ, ο Ελεύθερος Στρατός που είναι πολύ βίαιες ομάδες και πολεμάνε μεταξύ τους. Σίγουρα πολλοί νέοι μένουν πίσω και προσπαθούν για την καθημερινότητά τους. Δε γίνεται να φύγει ολόκληρη χώρα.


Πηγή
Ρεπορτάζ : Elvi Michailidou

Related Post